We weten het allemaal, al fluistert het vaak slechts in de diepte van onze gedachten.
Deze wereld verlangt naar meer liefde. Al jaren worden we overspoeld door berichten over oorlogen en machtsspelletjes die groter lijken te worden dan het menselijke hart. Politieke systemen luisteren steeds minder naar de noden van de bevolking, alsof de stem van de mens langzaam wegsterft in het rumoer.
Toch schuift er iets, heel stil. Onder de oppervlakte beweegt een kracht die slechts weinigen opmerken, maar die alles in beweging zet. Niet als een mystiek verschijnsel, maar als een langzaam groeiend besef dat het anders moet.
Een wond die in 1945 werd geopend
Na de atoombomaanval op Hiroshima kreeg de wereld een litteken dat dieper reikte dan ingestorte steden. Het trok een scheur in het menselijke bewustzijn, waarlangs een nieuwe vorm van macht naar binnen sijpelde. Een kracht gevoed door overheersing, angst en controle, die zich sindsdien in onze systemen heeft genesteld.
De jaren daarna werden we materialistischer, gedreven door een honger naar wat ons was afgenomen. Op zich is met materie niks verkeerd, maar de kloof tussen overvloed en tekort groeide uit tot een leegte waarin we elkaar, en onszelf, kwijt geraakten.
We zijn verslaafd geraakt aan economische groei, alsof vooruitgang alleen in cijfers te meten valt en niet langer in menselijkheid.
En in de huidige tijd, uit angst voor de bewustwording van de bevolking, neemt men steeds meer controlemiddelen in gebruik, alsof men het ontwaken wil indammen voordat het zichtbaar wordt.
Precies daar, in dat knelpunt, klinkt de roep om een nieuw bewustzijn. Een bewustzijn dat niet zweeft, maar stevig op de grond staat.
De jaren zestig openden een nieuwe deur
Vanaf de jaren vijftig en zestig kwamen er zielen naar de aarde met een andere trilling. Nieuwetijdskinderen worden ze genoemd. Ze dragen een diepte, een waarheid en een authenticiteit in zich die ouder is dan hun lichaam.
Ze lijken anders omdat ze anders zijn. Kinderen met een ziel van liefde en een kennis die ze meedragen van vóór hun geboorte. Hun innerlijk kompas brandt helder, maar in deze wereld moeten ze leren omgaan met de duisternis die hen omringt. Daardoor worden ze vaak niet begrijpen.
Ze worden gelabeld en afgewezen, niet omdat er iets mis is met hen, maar omdat de wereld hun licht niet kan plaatsen. Hun zachtheid botst op structuren die vooral hardheid kennen.
De reacties van de omgeving zaaien twijfel. Wanneer anderen hen afwijzen of kleineren, raakt dat niet alleen hun huid, maar zelfs hun ziel. Ze vragen zich af of er iets mis is met wie ze zijn, terwijl het juist hun licht is dat de omgeving niet begrijpt.
Zij weten wat liefde is, zelfs wanneer ze die in hun opvoeding niet kregen. Juist dat maakt het moeilijk om de daden van anderen te begrijpen.
Hun gevoeligheid is geen gebrek, maar een vroeg alarmsysteem dat aanvoelt wanneer iets niet klopt.
Hun wortels reiken dieper, hun hartskracht is onverzettelijk. Ze laten hun licht niet zomaar meer doven. Wanneer wij de moed vinden om naast hen te lopen, niet als gids, maar als leerling, kan de oude wereld oplossen als schaduw in de ochtendzon. En hoewel de eerste golven nieuwetijdskinderen soms wankelden, staat de nieuwe generatie veel steviger.
Hun wortels reiken dieper. Hun hartskracht is onverzettelijk. Ze laten hun licht niet zomaar meer doven.
De sensitieve leiders van vandaag
Deze kinderen groeien op en worden de sensitieve leiders van vandaag en morgen.
Ze passen niet in de kaders waar controle ooit grip op had. Ze brengen nieuwe vormen van leiderschap voort, niet gebaseerd op macht, maar op aanwezigheid. Leiderschap dat ontstaat uit luisteren, eerlijkheid en het lef om te voelen wat er werkelijk speelt.
Het zijn de stille bodemveranderaars van deze tijd. Ze betreden geen machtsposities om tegen structuren te vechten; ze werken in de onderlaag, waar vernieuwing wortel schiet. Daar, in het alledaagse, begint het oude systeem zijn stevigheid te verliezen.
Voor velen voelt dit als chaos, maar in werkelijkheid is het de geboorte van iets nieuws:
een samenleving die minder draait om winnen en meer om menselijkheid.
Hun wortels reiken diep, hun hartskracht is standvastig, hun licht laat zich niet meer doven. Niet door systemen, niet door verwachtingen, niet door angst.
Wanneer we naast hen durven lopen, niet als gids maar ook als leerling, lost de oude wereld stilletjes op in het licht van een nieuwe ochtend. Want echte verandering begint wanneer we opnieuw durven kijken naar wat we vanzelfsprekend zijn gaan vinden.
Waarom we hen nieuwetijdskinderen / mensen noemen
Omdat zij de kiem vormen van wat komt. Ze komen niet om te breken, maar om te helen. Niet door strijd, maar door liefde. Door een waarheid die vloeit vanuit hun wezen.
Ze herkennen liefde nog voor ze het woord leren. Ze voelen waarheid nog voor iemand die uitspreekt. Ze weten instinctief wat de mens vergeten is: liefde begint daar waar het ego eindigt.
Zelfs wanneer ze in moeilijke omstandigheden opgroeien, behouden ze het vermogen om te zien wat echt is. Ze herinneren ons aan wie we waren voordat angst het stuur overnam.
Waar zij gaan, ontwaakt liefde. En waar liefde ontwaakt, begint alles opnieuw.
En misschien is dat de stille revolutie van deze tijd: de wereld verandert niet door degenen die luid roepen, maar door de zielen die in stilte blijven liefhebben.
Auteur – Jurgen Bex – 07/12/2025
Prachtig hoe jij dit neerzet broer..Het komt allemaal goed dat weet ik maar de nieuwe leiders zullen een hart hebben en tonen hoe het verder kan met hart..